سید عزالدین حسینی زنجانیاز ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
سید محمد عزالدین حسینی زنجانی (۱۳۰۰ ه.ش. در زنجان - ۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۲ در مشهد)، از مراجع تقلید شیعه اهل ایران بود. حسینی تحصیلات خود را در زنجان آغاز کرده و در قم و نجف پی گرفته بود. او از شاگردان آیتالله محمدحسین طباطبایی به شمار میرفت و مانند استادش مشرب فلسفی داشت.[۱] زنجانی از سال ۱۳۳۵ تا ۱۳۵۸ امام جمعه شهر زنجان بود و پس از آن پایان عمر در مشهد اقامت داشت. حسینی زنجانی روز ۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۲ بر اثر ابتلا به سرطان ریه در منزل شخصی خود در مشهد درگذشت و روز ۲۶ اردیبهشت در حرم علی بن موسی الرضا به خاک سپرده شد.[۲] او مؤسس کتابخانه حسینی شهر زنجان بود. محتویاتزندگیتولد و خانوادهسید عزالدین محمد حسینی زنجانی در سال ۱۳۰۰ هجری شمسی (۱۳۴۰ قمری) در شهر زنجان و در بیت علم و فقاهت دیده به جهان گشود.[۳] نماز جمعه زنجان در سالهای متمادی به وسیله اجداد او اقامه میشد. جد اعلای زنجانی، سید محمد مجتهد سردانی از مجتهدین بنام زنجان در عصر خود بود. عبدالله میرزا (پسر فتحعلی شاه و حاکم زنجان) که شیفته و مرید سید محمد مجتهد شده بود، مسجد سید زنجان را برای اقامه نماز جمعه و جماعت به امامت وی بنا کرد. پدر او میرزا محمود حسینی زنجانی از علمای برجسته ایران و نماینده زنجان در مجلس موسسان بود.[۱] پسردائیهای پدرش سید رضا زنجانی و سید ابوالفضل زنجانی نیز از روحانیون برجسته و اعضای عالی رتبه جبهه ملی ایران بودند و پسرعمه پدرش عبدالکریم زنجانی از مبلغان اتحاد اسلام به شمار میرفت و سالها در حرم علی بن ابیطالب نماز جماعت برگزار میکرد.[۴] 
تحصیلاتوی نخست تحت تربیت پدرش میرزا محمود حسینی، امام جمعهٔ زنجان، مدارج علمی را طی کرد و همزمان به تحصیلات کلاسیک و فراگیری زبان فرانسه نزد میرزا مهدی خان وزیری پرداخت. قبل از تشکیل حوزه علمیه قم بهوسیله عبدالکریم حائری یزدی حوزههای شهرهای ایران فعــال بوده، حوزه علمیه زنجان موقعــیت خاصی داشته است. وی دوران مقدمات، سطح و مقداری از درس خارج را در حوزه زنجان و در نزد این اساتید گذراند:[۵] دوره ادبیات؛
مهاجرت به قموی در سن بیست سالگی به حوزه علمیه قم هجرت کرده و در درس خارج آیتالله العظمی حجّت در فقه و اصول حاضر میشود. از اول اصول تا اواخر استصحاب و در فقه از اول خیار مجلس تا آخر خیارات و یک دوره صلاه که حدود سیزده سال طول میکشد. پس از گذشت چند سال از ورود او آیتالله سید حسین بروجردی در قم اقامت میکند، حسینی زنجانی در دروس او شرکت میکند و نیز یک دوره در درس اصول آیتالله صدر حاضر میشود. همچنین در نزد آیتالله سید احمد خوانساری خارج مباحث الفاظ مقالات را بهپایان میرساند. کتاب اسفار را به جز مباحث جواهر و اعراض پیش سید روحالله خمینی میخواند. در یکی از سفرها، پدرش از سید روحالله خمینی درباره او سؤال میکند، امام میگوید:
او دوره اسفار را پیش سید محمدحسین طباطبایی خواند.[۷] حسینی زنجانی همچنین از محضر آیتالله مهدی مازندرانی که از علمای بزرگ اما گمنام قم بود، استفاده میکند. وی کتاب اسفار را در سه دوره و نزد سید روحالله خمینی، سید محمدحسین طباطبایی و مهدی مازندرانی خوانده است. علامه طباطبایی به حسینی زنجانی بسیار علاقه داشت و بارها از او سخن گفتهاست، از جمله در مصاحبه تلویزیونی که در اواخر عمرش انجام شد، هنگامی که خبرنگار سؤال کرد که از شاگردان برجسته خود به چه کسانی میتوانید اشاره کنید، در پاسخ پس از مرتضی مطهری از او به عنوان حاج سید عزالدین امام یاد کرد.[۸] طباطبائی در جای دیگری اینگونه از او یاد میکند:
نجفآیتالله حسینی زنجانی پس از سالها تحصیل و تدریس در حوزه علمیه قم به نجف مهاجرت کرد و در حالیکه خود از مجتهدین مطرح حوزه علمیه بود، ماهها در مجلس درس آیات عظام سید عبد الهادی شیرازی و سید ابوالقاسم خویی و سید محسن حکیم زانو زد. اما پس از چندی به علت بیماری پدر مجبور به ترک نجف و بازگشت به ایران شد. سید محسن حکیم به حسینی احترام بسیاری میگذاشت و جایگاه علمی بالایی برای او قائل بود.[۱۰] بازگشت به زنجانپس از درگذشت پدرش، آیتالله میرزا محمود حسینی در سال ۱۳۳۵، برای تصدی امور مسجد سید که نسل اندر نسل در اداره حسینیها بود، در زنجان ماندگار شد و اقامه نماز جمعه و جماعت را در آن مسجد به عهده گرفت. حوزه درس خارج او نیز در زنجان دایر و محور بحث فقه کتاب «وسیله النجاه» آیتالله اصفهانی بود. او «کتابخانه حسینی» را در همین سالها در زنجان بنا کرد.[۱۱] فعالیتهای سیاسی
در سال ۱۳۴۲ حسینی زنجانی که از محبوبترین شاگردان سید روحالله خمینی بود، به صف مخالفان حکومت پهلوی پیوست و بازداشت شد.[۱] پس از آزادی از زندان، در سال ۱۳۵۰ و در پی ایراد سخنرانی شدیدالحنی علیه شاه، به واسطه منوچهر آزمون، رئیس اوقاف وقت، مجبور به ترک زنجان شد و به مشهد رفت. دوران تبعید او در مشهد تا پیروزی انقلاب به درازا کشید. در طول مدت اقامت در مشهد به مبارزات خود ادامه داد. از جمله در در ۲۶ تیر ماه ۱۳۵۷ (همزمان با ماه شعبان) در طی اعلامیه در اعتراض به کشتار مردم توسط حکومت جشنهای این دوره از سالِ قمری را لغو کرد. همچنین در کشته شدن سید مصطفی خمینی و کشتار تعدادی از مردم مشهد توسط حکومت پهلوی، عزای عمومی اعلام کرد. با پیروزی انقلاب او به دستور امام خمینی به زنجان باز بازگشت. سوء قصدبا وجود محبوبیت خانواده حسینیزنجانی در زنجان، بازگشت وی در مقام امام جمعه شهر با مخالفت برخی روحانیون سنتگرا همراه شد. روابط نزدیک زنجانی با مهدی بازرگان، فشارها را بیشتر کرد.[۱] سرانجام چند نفر وی و نماینده رهبر در استان را هنگام وضو گرفتن در حیاط خانهاش به رگبار بستند. آسیبی به کسی نرسید، اما زنجانی با وجود حمایتهای امام خمینی مجبور به ترک شهر و مهاجرت دوباره به مشهد شد. بعدها آیتالله زنجانی ترورکنندگان خود را بخشید و آنها آزاد شدند. رهبر و مغز متفکر این ترور، یک دانشجوی ۲۲ ساله دانشکده کشاورزی زنجان به نام ابوالفضل نوری بود که دو سال و نیم بعد در جبهههای جنگ در حالی که از فرماندهان لشکر عاشورا بود شهید شد.[۱] اقامت در مشهددر مشهد ابتدا جلسات دروس او در مدرسه سلیمان خان تشکیل میشد و سپس به مسجد امام صادق (ع) منتقل گشت. وی تا پایان عمر نیز در مشهد زندگی مینمود.[۱۲] تالیفاتکتابها و آثاری که از او به جای مانده اغلب غیرفقهی است و بیشتر راجع به مسائل تفسیر و اخلاق:
پانویس
منابع
+ نوشته شده در شنبه نوزدهم مرداد ۱۳۹۲ساعت 13:43 توسط علی محمدی
|
|
درباره وبلاگ  تقدیم به مادر عزیزم
مادر بهشت من همه آغوش گرم تست گوئي سرم هنوز به بالين نرم تست مادرحيات با تو بهشت است و خرّم است ور بي تو بود هر دو جهانش جهنّم است ما را عواطف اين همه از شير مادر است اين رقّتي كه دردل وشوري كه درسراست اغلب كسان كه پرده حــــرمت دريده اند در كودكي محبّت مــــادر نديده اند امروز هستيم به اميد دعـــــاي تست فردا كليد باغ بهشتم رضاي تست درد دلی از فرزند مادر مرده ! برای دلم می نویسم د رلحظه هایی که جایی برای تنگی نفس نمانده و احساس ، خود احساس غریبی میکند وای مادرم وای مادرم کجای ازل بود که جدایی از تو را پذیرفتم بی آنکه بدانم دشواری آن چیست و مکافات کدام نافرمانی جدایی ازدلم است به خوابم می آیی هوایت به سرم می افتد وبه خوابم نیایی بیچاره می شوم خدایاعذاب الیمت را چشیدم و صبر را خسته کردم گاهی دلی شکسته گاهیی سینه ای سوخته گاهی چشمی افروخته و گاهی دلی مالامال از درد پیش روی دارم و جز به امداد تو ناامید م مرابا خود ببر تا در کنارت لحظه ای باشم وفریاد جدایی را زمن بر گیر تا با تو صفیر عشق را خوانم من از دردی کهن گویم که با مردم نمی گویم واز خوا ب خیال انگیز رویت برنمی خیزم وبا دیدارهربارت جدا از پرده اسرار خود مانم بیاای بهترین دردآشنای من بیاای کوه غم هارا به پشت خود کشیده به تاراج غم دلها خمیده من از سوز جگر سوز تمناهای احساست خبردارم مرامادربه جایی باخودت بنشان که بی تو سربه سر دارم (روحت شاد و یادت گرامی )
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
